Een bericht uit velen, die we hebben getypt aan iedereen, over hoe het gaat nu de moeder van Fadwa verzwakt is en bij haar in Lelystad inwoont. We zijn dit weekend enigszins ten einde raad. Dit schreef ik aan Faatje:
Ik denk dat het heel nuttig was dat we deze week als relatieve vreemdelingen een nachtje opgepast hebben. Dat het voor ons een relatief rustige nacht was, is geen toeval.
In een nacht erop, toen F. en ik beneden sliepen, werd de mama om half drie wakker en wilde hulp. Fadwa hielp met instoppen. Een uurtje later weer een stem. Fadwa. Fadwa.
10 keer riep ze. De laatste zelfs als FADWA!
We werden beide wakker. En Fadwa vroeg: wat is er? De mama zei: “Kom naast me zitten, kind. Ik mis je”. Dus Fadwa zei: “Mama, ik heb mijn slaap nodig. Ik ben op m’n werk berispt door m’n manager, omdat ik fouten maak. Laat me slapen.”
De mama was toen even stil. Maar wij konden niet meer slapen. We hebben wat werkjes lopen doen en liters koffie gedronken. De mama had wel door dat er iets veranderd was. Ze zei dat Fadwa niet boos hoefde te doen. “Ik ben niet boos, mama.” Maar uiteraard waren we wel aangebrand.
Dit was een omslag voor Fadwa. Ze herkende opeens het gedrag. En ze sloeg zich enigszins voor de kop (zachtjes). “Hoe kon ik het niet zien? Ik heb op m’n tenen gelopen om de ideale dochter te zijn. Maar het is nooit genoeg.” Ze herinnerde zich de situatie toen haar vader ziek was. De mama die hem verbood om een rollator te nemen. Aan de nachten dat hij naar de bank vluchtte om te slapen. Want de mama denkt: als ik niet kan slapen, dan jij ook niet.
Donderdagnacht heeft Kawtar opgepast. En wij sliepen toen in Rotterdam. Kawtar heeft geleerd om iets meer lak aan haar moeder te hebben. Dus de mama heeft toen niet echt een kik gegeven.
Vrjidagnacht heeft zusje Meryam opgepast. Zaterdagochtend las F. allerlei berichten van Mer, dat ze gillend gek was geworden en naar boven was gevlucht om te slapen.
Wij in Rotterdam waren bezig met naar een verjaardagslunch van m’n moeder te gaan. Rond 10:00 (?) belde Mer. en ze zei dat mama een epileptische aanval had. Schokkend en trillend, niet echt meer aanspreekbaar. Vanaf de bank met meerdere foons heeft Fadwa de hulpdiensten lopen coordineren. De huisartsenpost was overbelast, dus ze heeft een ambulance gebeld. Die constateerden dat ze haar niet naar het ziekenhuis zouden brengen. Dat het een op een tia lijkende symptomen zijn, verergerd door een gebrek aan slaap.
Het was bijna hilarisch (bijna) om de ambulancezuster te horen vragen: “Maar waarom laat u uw dochter niet slapen ’s nachts? Zij heeft toch ook slaap nodig?” Diezelfde vraag werd later ook nog gesteld door de huisarts. De mama antwoordde dat ze dat deed omdat het gezelliger was.
Ja. ‘Gezelliger’.
Dus Fadwa zat al te broeden op een goed gesprek met mama. Ze had zelfs al overwogen om een hospice te zoeken. Niet iedereen van de zussen/broer is het daar al mee eens. Maar de situatie is onhoudbaar. We zijn echt gillend gevlucht naar Rotterdam, opgelucht dat we even tijd voor onszelf hadden. Na de lunch gisteren is Fadwa terug naar Lelystad gegaan. En heeft een goed gesprek gehad. De mama leek te begrijpen wat Fadwa zei. Maar de tia heeft haar intens verzwakt
Fadwa heeft goed geslapen, op haar eigen kamer. Maar de mama heeft wel lopen spoken. Ze is niet helemaal meer bij. Fadwa schreef dat het gesprek “net mosterd na de maaltijd is. Nu hééft ze de hulp echt nodig. Sinds die tia kan ze amper iets.”
Dus ja. Wat een week. Ik weet even niet wat we deze week kunnen verwachten. En ik heb last van hele vervelende vragen in mijn hoofd:
“Is de mama werkelijk zo verzwakt of doet ze nu extra zielig? Kan mama nog naar een hospice? Hoe lang nog?”




