Eerder deed jaar deed ik een poging om docent te worden bij de Hogeschool van Amsterdam (HvA). Uw Paul schoot tekort, en wel hierom.
Ik ben een slordig en wat laks persoon. Daarom is het mailtje over verder praten om te werken als docent blijven liggen. En daar ligt ‘ie nog. Deze Paul is sowieso dus geen docent in het komende jaar. Ik heb wel een HvA-account aangemaakt. Maar dit heb ik nooit echt in gebruik genomen. Het is een Teams-account (en waarschijnlijk nog veel meer). En dit bleek lastig te combineren met het ICTU-account dat ik ook heb voor werk via ICTU. Dus ik heb geen mail gelezen via m’n HvA-account.
Ik heb ook geen contract gezien of getekend. Dus ik heb ook geen facturen gestuurd. In wezen heb ik als vrijwilliger gewerkt. Dat maakt mijn schuldgevoel ietsje kleiner (ey, ik ben en blijf een protestants jongetje, ja). Geen centjes is wel een beetje jammer. Misschien dat ik daar alsnog werk van maak. Maar ik denk ook: “Gedoe en fuck it.”
Als coach vond ik mezelf ook niet echt een helder en stralend voorbeeld. Ik had eigenlijk geen idee wat ik moest doen. En de dingen die ik eventueel misschien had kunnen doen (er was een Dingetje met een Github-repo) heb ik niet echt diepgaand opgepakt. Dus in wezen was ik een soort observator in het groepje. En ik heb geloof ik wel geholpen om de cijfers zo hoog mogelijk te krijgen. Te allen tijde heb ik geprobeerd om aan de kant van mijn groepje te staan.
De kennismaking was ook licht contactgestoord van mijn kant. Hallo, ik ben Paul en ik ga je effe coachen, dus vertel me alles. Zoiets, als binnenkomer. Ik heb wel geleerd da ik iets meer tijd mag stoppen in echte kennismaking, als mensen onder elkaar. Ik heb maar 1x een echt gesprek gehad met elk van de studenten.
Zijdelings heb ik nog wel een ander groepje geholpen met een WordPress-dingetje. Dat deed ik op zich wel goed en nuttig. Maar ja, zijdelings.
Ik was ook een vage gast, qua planning. Ik had me voorgenomen om op donderdagen in Amsterdam te zijn. Om eindelijk eens contact te maken met de collega’s en om de sfeer te snuiven. Wegens druk druk en verkeerde planningen en luiheid, is dat uiteindelijk niet gebeurd. Dat was in juni totaal onmogelijk omdat ik dat volgeplempt had met congressen en pret maken in Parijs en al dat soort dingen. Jammer, heel jammer.
Het einde van dat coachen was met hele stille trom. Opeens was het einde schooljaar en doei. Vakantie. En ik baalde een beetje. Dus ik heb niet heel uitgebreid gedag gezegd tegen de coachkinders. Heb niemand meer gesproken sindsdien.
Ik denk dat de coachkinders niet heel veel aan me hadden en dat ze dat ook weten.
Maar ook de HvA schoot wat tekort. Ik had bijvoorbeeld geen flauw idee van datums. De coachkinders moesten me vertellen dat er een aantal formulieren moesten worden ingevuld voor tussentijdse en eindevaluaties. Achteraf vind ik dat er wel iets van een welkomstpakketje had mogen klaarliggen met info over:
- wanneer moet een Paul wat doen?
- wat wordt verwacht van de Paul?
- wie is een aanspreekpunt voor bijvoorbeeld stomme zaken als contract en centjes?
Ik heb formulieren ingevuld zodat er een account voor me werd aangemaakt werd. En toen bleef het stil. Dat is jammer.
Ik waardeer het enthousiasme van Jos en ik heb geen kwaad woord over hem. Maar ik had wel het rare gevoel dat ik net als de studenten onderdeel was van een simulatie van hoe het werkt om in een webproject te zitten. De studenten moesten leren omgaan met klanten die te laat hun beloftes nakwamen. Paul moest leren omgaan met een opdrachtgever die niet vertelde wat de opdracht precies was.
In juni had ik al twijfels of ik in de wieg was gelegd om HvA-docent te worden. Om 2 redenen heb ik toen stilletjes besloten om dat niet te willen: 1: pingping en 2: buikgevoel. Ten eerste omdat ik de komende maanden weer hard centjes moet verdienen. Ik heb – zoals je las – geen contract gezien en weet officieel niks van uurtarieven in het onderwijs. Maar een vriendin van me deed wat schamper over de centjes die ze per uur mocht rekenen. En dat tarief is niet interessant genoeg voor deze Paul (ze vertelde me over een uurtarief van 50 euri) en als ik me dan realiseer dat ik ook nog tijd wil investeren in zelfonderwijs en gewoon m’n best doen, dan vrees ik dat ik geen tijd overhoud om klussen te doen die meer geld opleveren. Ik weet dat je me een paar jaar geleden vroeg of ik bij de HvA wilde werken. En dat ik toen zei dat ik centjes wilde verdienen om de studiekosten van de dochter in Parijs te betalen. Anno 2022 is de dochter wel afgestudeerd, maar heb ik nog steeds centjes nodig om een bijdrage te leveren aan de huisvesting van meneer de zoon in Leuven.
De tweede reden was buikgevoel. Ik miste aansluiting bij de Hva (zie het welkomstpakketje) en ik was niet blij met m’n eigen optreden.
Dus vandaar dat ik in ieder geval aanstaand studiejaar niet je collega ben in Amsterdam. Ik geef de droom om docent te worden nog niet op, maar die staat wel even in de koelkast.
Tot zover uw Paul over de HvA.