Sneeuw, Sam, Sport

Sneeuw, Sam, Sport. Want dat allitereert lekker.

Laten we beginnen bij de nieuwe situatie. Sterre zit in Frankrijk en die vermaakt zich waarschijnlijk wel. De eerste vrijdag dat ze er was, scheen er -zegt men- een illegaal feestje te zijn geweest. Maar als dat er al was, dan weet ik er niks van en al wist ik er iets van, dan kon ik er niks over zeggen.

Sam

Ik maak me zorgen over Sam. En Jolanda ook. Het zijn -stom cliché- rare tijden. Binnen zitten is de norm. Dus een binnenzitter als Sam heeft geen enkele aanleiding meer om naar buiten te gaan. Toen ik hem laatst ophaalde zei hij dat naar Rotterdam gaan een uitje is. Verder ziet hij niet veel andere mensen. Ik moest een beetje huilen.

[16:32, 26-01-2021] Paul van Buuren: Hai, de dochter is geland. Ik hoop dat je berichten en foto's hebt gezien. Het afscheid gisteren leek even op het afscheid in Leeds. Sterre had 'n brok in haar keel, ik had een brok in m'n keel. Maar ze weet inmiddels uit ervaring dat ze zich prima kan redden. Ze heeft huisgenoten; er is een Lidl in de buurt. 't Komt ongetwijfeld goed. En het is 6 uur rijden, in noodgevallen zou dat 5 uur rijden zijn. Voor een studentenkamer is het een prima kamer. Ruim genoeg, een prima bed, met schoonmaakservice en op een terrein vol andere studenten. Ik denk dat ze het qua studentenhok niet beter had kunnen treffen.
[17:46, 26-01-2021] Jolanda Koorevaar: Dank voor de update! Sterre heeft gelukkig al foto's en vele berichtjes geappt: dit keer helemaal uit zichzelf :). Leuk om te merken dat ze het avontuur aandurft en ook zelfstandig genoeg is om het allemaal maar gewoon te doen, terwijl ze anderzijds duizend kleuren poept en bij soms hele simpele dingen nog lekker om mama of papa roept. Ze wordt al tafellaken, maar het servet schijnt er af en toe nog doorheen. Ik vind het tof dat ze die onzekerheid en angst ook gewoon durft te laten zien. Juist die combi van zelfstandig exploreren, maar zo nodig terugvallen op de veilige haven(s) zal haar nog veel plezier op gaan leveren.
[18:05, 26-01-2021] Jolanda Koorevaar: Om Sam maak ik me meer zorgen. Die heeft andere dromen: een promotieplek aan de uni, een partner, meedoen met activisten voor sociale verandering, maar hij durft zich eigenlijk alleen voor dat eerste een beetje in te zetten. Partner (man of vrouw, hij valt gewoon op fijne mensen) durft hij geen stappen te zetten: te veel ervan overtuigd dat hij niet mooi genoeg, te verlegen en te sociaal onhandig is. Het activisme ziet hij nog te groots en abstract (het wereldsysteem veranderen, tja, dat wordt lastig). Vraag je naar wat hij in concreto dan zou willen doen, dan wordt het erg extreem: opblazen van kapitalistische infrastructuur, Antifa-achtige strijd voeren. Dat lijkt me voor zijn persoonlijk geluk en loopbaan niet zo'n sterk plan, dus stimuleer ik daarop geen…
[18:07, 26-01-2021] Paul van Buuren: Ja, ik snap wat je bedoelt. Ik maak me ook zorgen over Sam. Over niet durven, over geen contact durven maken. Dat zijn allemaal dingen die je alleen leert met vallen en opstaan.
[18:08, 26-01-2021] Paul van Buuren: Ik maak me niet direct zorgen over achter een beeldschem zitten an sich. Want dat is denk ik niet een probleem. Het probleem is eerder dat 'ie zichzelf klein houdt. Als je niet durft, kun je ook niet falen.
[18:09, 26-01-2021] Jolanda Koorevaar: Eens, beeldscherm is niet het probleem, maar de vlucht weg van de wereld, waarvoor dat beeldscherm dient, wél.
[18:10, 26-01-2021] Paul van Buuren: Ik denk dat een Verandering 'm goed zou doen. Op zichzelf wonen zou zo'n verandering kunnen zijn. Maar het zou dan ook wel weer kunnen betekenen dat 'ie zich nog meer opsluit.
[18:16, 26-01-2021] Jolanda Koorevaar: Op dit moment durf ik hem nog niet op zichzelf te laten wonen. Misschien kunnen we wel nadenken over manieren om, eerst maar één van ons samen met hem, beweging te creëren. Corona gaat voorbij. Iets mafs als vader en zoon op flirtcursus, moeder en zoon langs wat bijeenkomsten van politieke partijen, vader en zoon allebei op Relatieplanet (tip: Fadwa tevoren even inlichten over het goede doel van de exercitie) en dan de wijven vergelijken (en Sam op een gegeven moment laten afspreken: er hoeft helemaal niks uit te komen, maar gewoon een paar keer ervaren), moeder en zoon naar een cursusje lichaamsbewustzijn, weet ik veel. Gewoon: de buitenwereld laten zien, contacten aan laten gaan, hem laten ervaren dat hij gewoon héél blijft als hij aangesproken wordt door een vreemde. Zoiets?

Werk

In januari heb ik me het meest druk gemaakt over digitaleoverheid.nl. Het redesign is inmiddels live; dat wil zeggen een eerste stap. Veel moeten nog volgen.

Qua gebruikercentraal.nl heb ik nog steeds een moeizame verhouding met collega Tamara. Tamara is er goed in eindeloos door te discuzeuren om nog een keer en nog een keer duidelijk te maken waarom ze het niet met me eens is. Ik probeer heel erg mijn best te doen om waar nodig mee te bewegen, maar ik heb nogal mepneigingen.

Wat ook nog niet lekker loopt is de samenwerking met Tjarko. Ik laat me nog te veel afleiden door ICTU-werk. En ik weet niet of dit heel handig is. Schrijf ik de uren wel die ik werk? Moet ik niet kritischer zijn op wat ik wel doe? En moet ik niet kritischer zijn op alle vergaderingen? Een vergadering houdt me uit m’n concentratie.

En belangrijkst van alles: wat ga ik doen aan m’n Twitterverslaving? Het is m’n uitlaatklep en de grootste bron van tijdverlies. Totaal kut met peren.

Sport

Uitlaatklep?

Tot u spreekt een trotse bezitter van een Bench 500. Een watte? Neen, dat is niet om je Duitse Herder of je Golden Retriever in te laten rusten. Een Bench 500, een sportapparaat. ?

Zodat een mens dit soort marteldingen kan doen met zichzelf. Ofzo.
Gisteren stond de postbode hijgend aan de deur met een pakketje van 25 kilo.

“Waarom dan, Paul? Wat is er misgegaan in je leven?”

Goede vraag. Ik had al sinds oktober last van een spier in m’n rechterarm. Dat was ontstaan in de tijd dat ik fanatieker spieren trainde in de sportschool. Ik had opeens spieren in m’n armen. Een biceps. Een triceps. Echt een spierzwelling. Ik ben er nog steeds stomverbaasd over dat ik dat voor elkaar kreeg. Ik, Paul. Maar dan met spieren.

Maar toen gingen de sportscholen dicht. En dus dacht ik dat die spierpijn weg zou gaan. Maar nee. Dus ik begon te vrezen voor een muisarm. Wat me echt nogal verschrikkelijk slecht uit zou komen, qua werk en inkomen. Dus ik ging vorige week naar een fysiotherapeut.
Die zei dat hij niet dacht dat het een muisarm was. Maar een spier die heel lang ontstoken of geïrriteerd was. En zijn oplossing was om toch maar weer die spieren te trainen. Dat vind ik zelf niet zo heel erg. En dus vandaar deze marteltuigen. Ik ben er blij mee.

Sneeuw

Er was eindelijk weer sneeuw. En niet een flutlaagje, nee. Wel boelveel centimeter en ook nog een echte Code Rood! Treinen die niet rijden en de meisje die me helemaal vanuit Lelystad ophaalt.

Boeken

Lezen schiet niet heel erg op. Werk en televisiekijken slokken m’n tijd op. En de aandachtsspanne van een frui…. Hee, konijntje.

Erg enthousiast over The Shock Doctrine.

Avondklok

Vandaag de dag ben je een verzetsheld als na 21:00 een selfie buiten plaatst.