Dit is het mailtje dat ik afgelopen maandag om 22:39 mailde aan een psychotherapeut in de buurt:
Goedendag,
Ik ben Paul van Buuren, 50 jaar en ik woon al 30 jaar rondom de Oostzeedijk in Rotterdam. Ik maak websites. Dat doe ik al 25 jaar. Ik werk als zelfstandige. Dat ging tot nu toe goed, maar ik loop nu tegen grenzen aan. Daarom vraag ik uw hulp.
Ik heb last van uitstelgedrag en dat begint een probleem voor me te worden. Ik heb er professioneel last van dat ik kansen laat liggen en beloftes niet na kom. Ik heb het idee dat ik veel te druk ben en dat ik rustig aan moet doen. Maar ik denk ook dat ik veel te lui ben en beter mijn best moet doen. Ik doe al heel lang hetzelfde en voel me vastgeroest.
En dan ben ik ook nog eens oud (ik voel me oud, sorry). Mijn elastiekje voelt slap. Leeg. En de oude manieren om te werken doen het niet meer voor me. Ik moet iets anders vinden, maar ik ben verstijfd van angst dat dat niet lukt. Raar als je erover nadenkt, natuurlijk. Maar ik saboteer mezelf door elk initiatief van me een stille dood te laten sterven.
Ik heb het idee dat ik zoveel moet doen, dat het zinloos is om te beginnen. Ik weet niet meer wanneer ik tevreden kan zijn.
Ik heb een opdrachtgever beloofd een cursus te schrijven, over iets in mijn vakgebied. Enerzijds is dat gesneden koek, anderzijds is het iets heel nieuws. Het schrijven van die cursus zou een bewijs aan mezelf zijn dat ik nog iets nieuws kan leren. Maar mijn lijf schiet in stress en verzet. Alsof ik me beter klein en gedeisd kan houden. Ik snap mezelf niet zo goed meer en ik verlies het vertrouwen in mezelf een beetje.
Uw naam kwam naar boven toen ik zocht naar therapeuten voor cognitieve gedragstherapie. Op uw website staat dat u op dit moment geen ruimte heeft voor nieuwe patiënten.
Wat kunt u mij adviseren?
Ik hoor graag van u, via mail of telefonisch. Dank voor uw moeite.
——————-
Vriendelijke groet,