Crisis, daar lijkt het nu toch wel een beetje op. Ik voel een relatiecrisis. En ik vertrouw de mensen nu niet meer.

Het is verkiezingsavond. We gingen naar de sportschool. Onderweg vroeg ze: “Vind je het ook zo spannend?” Ik veronderstelde dat ze het over de verkiezingen had en dat ze vreesde dat de PVV de grootste zou worden.

De laatste tijd zijn te veel dingen gebeurd die de meisje nogal leed aandoen, opeens en met kracht. Ze is even uit evenwicht. Dat betekent dat ze boos is. Maar ook afwezig. Dat ze een strijder wil zijn en een strijder nodig heeft.

Dat heeft een effect op ons. Het geeft mist. Of verkoeling. Een klimaatverandering. En dat lijkt me niet de bedoeling.

We praten en praten. We proberen erop te letten niet te vaak in dezelfde patronen te vervallen. Maar dat is lastig. We hebben onze reflexen en impulsen.

Dus of ik het spannend vond. De verkiezingen zaten ver weg in mijn hoofd. Ik had wel wat anders aan mijn kop. En ik ben van nature optimistisch, of naief, of blind. Of hoe noem je dat?

Ik dacht dat het ergste wat kon gebeuren was dat toch de VVD de grootste zou blijken. Maar eerder had ik ook, net als Fadwa, de gedachte dat alle voorheen VVD-stemmers die zichzelf echt best wel een net, niet racistisch persoon vonden, toch wat moeite zouden houden met een vrouw, Turks ook nog. Er zijn grenzen.

En dat die stemmers dus alsnog dachten: “Ja, dan die Wilders maar. Die Dilan Juusleguus is toch maar een nieuwe Rutte.” Ik denk dat we onderschatten hoe racistisch Nederland is. En dat we hier een heel duidelijk gevalletje van een glazen plafond zien. Wordt ‘glazen plafond’ ook gebruikt voor beperkingen voor anderen dan vrouwen?

Rechts was zo geimplodeerd, leek het. Baudet kwam alleen in het nieuws vanwege een knul met een bierflesje. De BBB (Borsten, billen, buik? Bruiden, buiken, baby’s? Bla bla bla?) is terug naar het achterland. Die slet met die bril is mij nergens opgevallen. Dus was er voor racistisch Nederland maar een optie: good old uitvreter Wilders. Hoe lang kost die man al niet geld?

Maar we hadden het over ons. We liepen dus naar de sportschool en we hebben eerder mot gehad op zo’n wandeling. Ik had het helemaal uitgedacht. Vorige week had ik haar bij de Maas gevraagd om de hoop op te geven dat ik moslim zou worden. Dat zou mij vertrouwen geven. Dat als we praatten dat ik me niet druk hoefde te maken over dubbele bedoelingen.

Dat leek me toen een wijs en verstandig verzoek. Want als ik dat kon vragen van haar, dan kon ze hetzelfde veronderstellen over mij. Dat ik haar niet van haar geloof zou brengen. Want dat is 1 van de bezwaren die in het algemeen gelden tegen een huwelijk tussen moslim en niet-moslim, is dat het misschien iemands geloof zou verstoren. En ik wil niet als gevaar gezien worden; ik dacht dat ik hiermee veiligheid maakte.

Maar nee. Ik denk er nu anders over. Ik denk dat het zo was dat ik om tekenen van hoop vroeg en tegelijktijd van haar vroeg dat ze haar hoop opgaf. Omdat dat evenwichtiger zou zijn. Maar nee, dus. Ik heb gezegd: “Nee, hou hoop. Misschien dat ik ooit moslim word.”

We moeten beiden hoop geven. Zonder hoop geen toekomst, toch?

Dus nog even over die Wilders. Ook daar hebben we hoop nodig. Wanhoop helpt ons, eh: mij, niet. Ik las deze week iets van een wijsheid die is blijven plakken in mijn hoofd:

“Hoop is geen fluffy wolkje of slap gedoe. Hoop is voor de zoveelste keer de ring instappen, vol bloed en spierpijn, omdat je weet dat je zult winnen.”

Hier moeten we doorheen, want we zullen winnen. We zullen wel moeten.

(hmm, cirkelredeneringen)