Vorige week dinsdag, dat is 10 maart, zat Sam Gerrits nog als een nare herinnering in m’n hoofd. Maar in m’n achterhoofd jengelde nog iets anders; iets wat ik achteraf pas snap. Als het niet zo groot was geworden zou ik het nu niet meer oprakelen.


Ben ik raar dat ik achteraf wil vaststellen dat ik een voorgevoel had? Eigenlijk wil ik een bevestiging dat ik niet gek ben. Het is onvoorstelbaar wat er nu in een week in Nederland gebeurd is. De omslag en hoe weerstandloos dat ging is adembenemend.
De curve
Ik ben een nieuwsjunk en ik probeer af te kicken van mijn Twitterverslaving. Dus ik had Twitter van m’n iPad gegooid en als substituut ging ik veel fanatieker The Guardian lezen. Die krant had al weken nieuws over het coronavirus als belangrijkste onderwerp; al het andere nieuws was secundair. Dat is hoe ik langzaam maar zeker doordesemd raakte van de dreiging. Toen eerst Lombardije en even later heel Italië een reisverbod uitvaardigden gingen de alarmbellen rinkelen in m’n hoofd. Dat was zondag 8 maart. Tegelijkertijd heb ik die zondag nog wel kaarten besteld voor de Internet Marathon in De Balie.


Op dinsdag 10 maart vroeg ik collega’s: “Zeg. In alle rust en redelijkheid. Is het -gezien de virusontwikkelingen- een idee om alle IRL-meetings voor de komende dagen / week uit te stellen? En zoveel mogelijk te vervangen door telefoon / andere communicatiemedia?” En ik herinner me dat ik bang was om als een angstzaaier over te komen.

Woensdag werd de situatie al zorgwekkender. Het eerste bericht over het uitstellen van een grote vergadering van mensen. En we stuurden nog geinige gifjes rond.
Woensdagavond zag ik Fadwa. Ze was moe, had slecht geslapen. We slaan heel onkarakteristiek de sportschool over; ik ben bang voor corona. Fadwa was nog niet zo ver als ik. Ze had het nog over corona als een onschuldig griepje. Met dezelfde angst om veel te paniekerig over te komen heb ik haar verteld dat ik echt bang was voor iets veel ergers. Ik zei zelfs: “This is the big one”. Net als in een film inderdaad, ik aansteller ik. Fadwa had even nodig om het op zich in te laten werken. Daarna begon ze zich zorgen te maken over school, over zichzelf, over haar leerlingen, collega’s en dus ook voor haar kinderen en moeder. We bespreken de noodzaak om ons af te sluiten, zodat we niemand zouden kunnen besmetten. Voor onze eigen gezondheid zijn we niet bang. Ik bel naar papa en mama, maar die zijn nog even op vakantie.

Het etentje dat we op donderdag zouden hebben met Danielle wordt aarzelend afgezegd.
Donderdag 12 maart
Zoals ik me voorgenomen had blijf ik thuis. De belangrijke vergadering bij ICTU over de hosting gaat wel door, maar wordt vervangen door videoconferencing. Mijn eerste kennismaking met Microsoft Teams. Om 15:25 meld ik Vasilis dat de Internetmarathon afgelast wordt. Ik gedraag me als een totale randdebiel op Twitter; het is mijn uitlaatklep. Plaatje na plaatje na plaatje gooi ik de wereld in. Ik geloof niet dat ik ze echt nog allemaal op een rijtje heb.










Ik poch nog wat over hoe normaal thuiswerken voor me is: overhemdje op een slobberige trainingsbroek.





Vrijdagavond komt Sam. We hebben het nog over taarten bakken. De echte paniekhazen zijn wc-papier aan het hamsteren. We gaan naar de Makro. De pasta blijkt daar uitverkocht. Slik.