Dit is een dagboek

Ik heb vaak tegen Sterre gezegd dat ze een dagboek moest bijhouden in Leeds, zodat ze later kon teruglezen wat ze allemaal gedaan had. En zoals dat gaat met adviezen: eigenlijk was dat advies gericht aan mezelf. Want ik hou ook geen dagboek bij. Dat is jammer, want daarmee onthou ik minder. Aan het eind van het jaar weet ik niet wat ik van plan was aan het begin van het jaar. En schrijven helpt mij ook, met het ordenen van gedachten en het haalt me uit de maalstroom van de dag.
Dus 1 van mijn voornemens voor dit jaar was (eh, naast mijn voornemen om nooit meer aan goede voornemens te doen) om een dagboekje bij te houden. Ik hoop dat ik het ga volhouden. 
Mag ik jullie als een soort praatpaal gebruiken? Ik zou het fijn vinden dat jullie wat beter weten hoe het met mij, met ons, is.Wat ik van plan ben: wekelijks een berichtje typen. Wat er in komt, dat zien we wel. Hoeveel tekst? Geen idee? Worden het ’therapeutische brieven’? O, absoluut niet. Kan het intiem zijn? Wellicht. Gaat het over van alles en nog wat? Soms wel. Soms luchtig. Soms wat zwaar op de hand, zoals dit berichtje.

Bij dezen mijn eerste poging, in de tweede week van het nieuwe jaar. Het is maandag 6 januari. Sterre vliegt vandaag terug naar Leeds. ‘Thuis’ zoals ze het noemt. Jolanda vond dat ’thuis’ in Gouda is, maar Sterre is er in een paar maanden in geslaagd om een eigen leven op te bouwen in Engeland. Daar ben ik trots op. Ze heeft grote stappen gezet als mens. Hoe dat zal gaan als de pretperiode in Engeland er weer op zit? Geen idee. Ze ziet er zelf ook tegenop. Gouda, dat is toch beperkt. Eten wat iemand anders gekozen heeft. Uitgaan kan dan niet meer zoals nu. Met andere woorden, het vogeltje Sterre heeft aan de vrijheid geroken en wil liever niet meer terug in de kooi. 

De dochter is irritant blij dat ze weer naar Leeds mag


Gisteravond hebben we samen gegeten. Een soort gourmet bij een Koreaans restaurant in de buurt. Dat was heel gezellig. Vader en dochter. We hebben het over ouder worden gehad, over dingen die opeens voorbij zijn. Dingen die opeens veranderd blijken. Ik heb eerder al gezegd dat ik er geestelijk net aan toe was om te accepteren dat Sam en Sterre niet meer zo nodig naar de glijbaan willen. En dan blijken we boven het gourmetstel het gewoon te hebben over drank, seks, uitgaan. Tijden veranderen.

De dochter eet een gourmetstel bij de Koreaan

Maandagochtend

Vanochtend kwam Fadwa de auto brengen. Ze was er om 9:00 uur, vanuit Lelystad. Ze bracht de auto zodat ik Sterre naar Schiphol kon brengen. Logistiek geregel en gedoe. Ik bracht haar naar haar werk in Rotterdam zuid. In de auto hebben we gepraat over haar ouders. Ik vind het bijna choquerend hoe anders haar ouders met de dood omgaan dan ik gewend ben. Fadwa vertelt dat haar moeder (Halima) het heel vervelend vind om het over de dood te hebben. “Allah voorziet”, zegt Halima. Maar wat ze eigenlijk bedoelt te zeggen: praat niet over de dood met me, want als je het over de dood hebt, voelt het alsof je me dood wil hebben. De huisarts was langs geweest en had gepraat over de kans dat Fadwa’s vader (Rachid) in paniek zou kunnen raken, als gevolg van het steeds verdere uitzaaiingen. En als dat gebeuren zou, konden ze hem een pil geven. Daarmee zou weer rustig worden, maar zou er ook een kans bestaan dat hij in coma zou raken. Halima heeft gevraagd aan Fadwa ervoor te zorgen dat de huisarts niet meer op bezoek zou kunnen. Ik vind dit onvoorstelbaar. Maar dit hou ik voor me; het lijkt me niet dat ze zitten te wachten op nog meer meningen. Fadwa’s familie is ongelofelijk hard en moeilijk voor elkaar. Jaloezie, koppigheid, met jullie als mijn achtergrond (en daar ben ik heel blij mee) snap ik er niks van.

Fadwa komt rond 18:00 naar Schiphol en daarna gaan we naar Lelystad. Ze laat nog wat Whatsapp-opnames horen van haar vader. Die is ongelofelijk verzwakt. Onverstaanbaar, doordat hem de lichamelijke kracht ontbreekt en omdat z’n hersenen ook aangetast zijn. Wat een lijden.

Ik heb me gisteren, zondag, nog even druk gemaakt om een voorstel voor een praatje bij een internationale conferentie van websitebouwers later dit jaar in Portugal. Ik vind zelf dat ik een goed verhaaltje heb. Iets fel activistisch, over hoe het internet een pervers medium is geworden waarin alles alleen nog maar draait rond marketing. En hoe wij (wij de websitebouwers) daar iets tegen moeten doen. Al die ideeen komen door de boeken die ik daarover recent gelezen heb. Had ik al verteld dat de combinatie van luisterboeken en sportschool prima voor me werkt? Wat gewichtjes heffen, wat stom op een fietsje zitten en ondertussen gewoon op de koptelefoon een prima boek. Qua praatje: ik zal wel concurrentie hebben van 100-en andere nerds. Fingers crossed. Over een paar weken weten we misschien meer.

Of ik goede voornemens heb? Nou ja, dus eigenlijk had ik dat wel. In 2011 had ik me voorgenomen om nooit meer goede voornemens te hebben. Dat was in mijn eh, boeddhistische periode. Die is nu wel weer even voorbij. Mijn idee toen was dat ik mezelf de teleurstellingen bespaarde van mislukte voornemens. “Je moet het niet zeggen, je moet het gewoon doen”, dat hield ik mezelf voor. Die teleurstellingen kwamen vooral door die halfslachtige pogingen om te stoppen met roken uit die tijd. En laten we eerlijk zijn: dat is me inmiddels wel gelukt. En we hadden het net over de sportschool; ook dat is – tot mijn verbazing, ik geef het toe – ook gelukt. Er is nog steeds meer dan 80 kilo Paul, maar dat is meer spieren en minder vet.

Het belangrijkste voornemen voor dit jaar is nu echt – nee, echt. nu echt. echt hoor – m’n huisje aan te pakken. Wat me tegenhoudt zijn: een enorme schaamte dat ik geen goede klusser ben; een schaamte dat ik het zo lang heb uitgesteld; een angst voor het onbekende: want ik weet niet zo goed hoe ik iemand optrommel om te komen klussen en ik weet ook niet zo goed hoe ik dit moet financieren. Als ZZP-er lijken dat soort dingen allemaal moeilijk moeilijk. En ik ben een janjurk met planningen. En hoe langer ik mezelf voorhoud dat ik slecht ben met planningen, hoe meer ik mezelf overtuig en hoe meer bewaarheid het wordt.Maar het is echt tijd. Als ik ga zitten met een notitieblokje ga ik alle kamers in huis af. Wat moet wanneer; wat moet eerst. De badkamer is beschimmeld en die moet als eerste op de schop. De keukenkastjes vallen van ellende uit elkaar. Letterlijk (nou ja, dat uit elkaar vallen in ieder geval).

Een ander belangrijk voornemen is zoveel mogelijk geld verdienen om Sam en Sterre zo makkelijk mogelijk door hun laatste jaren studie heen te helpen. Dit is eigenlijk wel een topprioriteit. Vorig jaar wilde ik (eindelijk) eens Groot op vakantie met ze; en dat is enigszins gelukt. Dit jaar hoeft dat voor mij niet zo; de verbouwing en de studie van S&S zijn wat mij betreft belangrijker.

Wat ik deze week wil doen, naast de dagelijkse beslommeringen: een jaarplan maken. Vrijdagmiddag ga ik daar eens voor zitten. M’n voornemens eens op een rijtje te zetten, het zou voor het eerst voor me zijn. Grote kans dat ik er dan nog wat mee ga doen ook.
Tot zover deze maandag. 


Reacties

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *