Gedichtendag

Het is vandaag Gedichtendag. Dus ik gooi er even een bekende in: “Mijn moeder is mijn naam vergeten” van Neeltje Maria Min.

Mijn moeder is mijn naam vergeten,
mijn kind weet nog niet hoe ik heet.
Hoe moet ik mij geborgen weten?

Noem mij, bevestig mijn bestaan,
laat mijn naam zijn als een keten.
Noem mij, noem mij, spreek mij aan,
o, noem mij bij mijn diepste naam.

Voor wie ik liefheb wil ik heten.

Dit gedicht heb ik ook gebruikt toen Sam twintig jaar geleden geboren werd. En als je het mij vraagt, gaat het over de magische handeling van iemand een naam geven. Daardoor blaas je iemand leven in.

En het gaat -als je me toestaat- ook over dood gaan, de 3 fases van sterven.
De eerste fase is als je je laatste adem uitblaast.
De tweede als je begraven wordt.
De derde is als je naam voor het laatst door iemand uitgesproken wordt.

Ik heb het daar even over gehad toen neef Jeroen veel te vroeg overleed. Ik zeg zijn naam: “Jeroen Bodewits“

Ik zeg de naam van Erna: “Erna van Galen“

En vandaag zeg ik ook de naam van de vader van de meisje:
Rachid Kartoubi.
Hij wordt vandaag begraven. Ik heb respect voor hoe hij van gedachten veranderde.

De meisje is nu met familie in Marokko om hem te begraven.
Ik ben trots op de meisje. Ze is stoer. Al zegt de hele familie: “Geen vrouwen bij de begrafenis”, dan nog zegt ze: “Fuck dat, ik ben er bij. Hoe dan ook.” Stoer is ze. Stoer.

Dus daarom dit gedicht vandaag. Om de namen van overledenen nog een keer hardop te zeggen.
Oma, Peter, Betsy, Jeroen, Erna, Rachid.