Ik heb heel erg mijn best gedaan om afgewezen te worden door ICM. En het is gelukt. “We gaan op zoek naar een andere docent”.
Dat is ironisch. En dubbel. Ik wil het niet, maar ik doe het toch. Ik wil niet afgewezen worden, maar toch steek ik mijn kop in het zand. Al is het maar om te voelen. Om iets te voelen. Een ‘lekker puh’. Een “dat krijg je ervan”.
Het voelt alsof ik meerdere Paulen ben: een bewuste die net doet alsof. En een onbewuste die Paul wil saboteren.
Ik ben opgelucht en ik tril van de zenuwen. Het is koud buiten en ik maak me zenuwachtig. Ik wil onmiddellijk alles van me af schrijven en iedereen vertellen in welke nesten ik me heb gewerkt.
Maar fuk, waarom ben ik zo stom? Waarom ga ik zo slordig met schaarse kansen om?
Hoe krijg ik meer vertrouwen in mijn eigen beloftes?
Niet geslapen
Vannacht kon ik niet slapen. En ik besloot dat ik beter ‘nee’ zou kunnen zeggen tegen ICM. Maar tegelijkertijd wist ik ook wel dat ze nee tegen mij zouden zeggen.
Ik zou dus een cursus schrijven voor ICM. Maar ik sloeg dicht. En daarna liet ik niks meer van me horen. Ik zei ‘A’, maar ik deed ‘B’.
Het is superjammer dat ik deze kans laat liggen, want ik zou veel kunnen leren bij een cursusboer. En het is een nieuwe tak van sport.
Maar ik denk niet dat ik nog een cursus uit mijn vingers krijg. Ik verstijf bij de gedachte.
Ik overschat mezelf graag. Ik ben gewend dat ik in de laatste uurtjes nog wel even een sprintje kan trekken en dan alle werk kan doen. Dat geloofde ik niet meer van mezelf in dit geval. Dus ik probeerde het ook niet meer.
Ik voel me zo lullig: dingen worden me op een dienblaadje aangereikt en ik ga er zo achteloos mee om. Waarom wil ik dit niet, maar zeg ik dat ik het wel wil?
Waarom kost het me zoveel moeite om anders te werken? Waarom laat ik de dingen die me geen moeite kosten gaan boven de dingen die me wel moeite kosten?
Was het falen van de tweede keer de druppel waardoor ik niet meer wilde? Waarom maak ik hier zo’n ding van in mijn hoofd?