Ik schreef eerder al over ‘Stof in m’n hoofd‘. Daarin stonden al wel een paar dingen over mijn uitstelgedrag. In dit stukje dan maar een wat doelgerichtere vastlegging van m’n probleem.
Overweldigd
Ik heb het idee dat ik te veel moet doen en daardoor stel ik de dingen die moet doen uit. Want het heeft toch geen zin, want de lijst komt toch nooit af.
(ik haat je, ICM, met je waarheden; ik zag: “Begin en eindig de dag met een realistische to-do-lijst”


Overschatting
Ik kan alles, dus ik verwacht dat ik het nu direct kan en als dat niet lukt, dan ben ik een superfaal.
Irreele gedachtes over wat ik wel kan, maar ook over wat ik niet kan.
Laag over laag
Het ene uitstellen zorgt er fijn voor dat ik niet aan andere, onderliggende dingen hoef te denken.
Verslaafd aan gedachtes
Het is fijn om hetzelfde schuldgevoel telkens opnieuw te hebben. En daarbij dan telkens dezelfde gedachtes te hebben.
Hieronder een stukje dat ik noteerde in m’n notitieblokje:
Schrijven aan ICM-cursus. Negeren van blokken in de agenda. Laten wegsijpelen van de tijd. Gevoel van adem benomen worden als je denkt dat de tijd alweer bijna voorbij is. Verlang om het blok voor schrijven te vullen met andere, nuttige dingen.
Realisatie dat ik te druk ben. Opluchting als ik de gereserveerde tijd toch vul met iets wat enigszins nuttig is (de boekhouding, tekenen, schaken, de was). Bijvoorbeeld toch nog even aan iets waarvoor ik niet niet hoef na te denken. Of op halve kracht, maar ruimschoots binnen de de comfort-zone.
Overschatting en onderschatting Overschatting van wat ik kan doen. Als iets makkelijk is, zoals even overleg of een mailtje, dat lijkt het alsof dat geen tijd kost.
Wat ik doe om de tijd te vullen:
- sociale mediaas (mastodon, linkedin)
- schaken
- krantjes lezen
