Maandag 13 januari

Het is zelfbescherming dat ik jullie uitkoos als publiek. Dus dank dat je dit leest.Als ik niet vorige week beloofd had om van dit dagboek een wekelijkse gewoonte te maken, zou ik vandaag niet zijn gaan schrijven. Ik heb het druk met werk en ik ben een waardeloze planner. Dus ik zou de 24 uur van een dag kunnen vullen met 25 uur werk. Nou ja, dat zou dan 25 uur achter een laptop zitten zijn. Soms wat nuttigs, maar meestal geklooi in de marge

Mijn naam is Paul en ik ben verslaafd

Ik ben geschrokken van iets wat ik allang wist. M’n iPad vertelde me onomwonden dat ik 4 uur per dag besteedde aan social-media-gedoe. Twitter, LinkedIn, dat soort onzin. Ja, dat las je goed. Ik herhaal het even voor het effect:

Vier uur. Per dag.

Wat een mens al niet kan doen met vier uur per dag. Hij kan een boek lezen, sporten, z’n werk afmaken.
Strijken.
Afwassen.
Klussen.

Kijk, het is niet niet nuttig om je netwerk te entertainen, om de getapte jongen uit te hangen op Twitter. Als zelfstandige heb ik een netwerk nodig. Maar dit is gewoon van de zotte. Wie preekt, preekt meestal tegen zichzelf. Ik roep het al jaren. En het wordt tijd dat ik eens naar mezelf luister. Ik heb ooit eens een kleine website gemaakt om de draak te steken met Facebook. Je vindt deze op satansboek.nl. Het logo dat ik daarvoor maakte heb ik op stickertjes laten drukken. En die stickertjes plak ik nou overal in de stad, als het vandaaltje dat ik nog steeds een beetje ben. Ik was erg in mijn nopjes met het effect van m’n sticker op een poster van een uitzendbureau (ruimbaan.nl). Bekijk de foto’s en je snapt waarom ik grijnsde.

Planning?

Maar ik had dus echt mezelf een jaarplanning beloofd. Echt. Maar echt. Et cetera. Is er niet van gekomen. Deze week is een nieuwe kans daarvoor. Als ik mezelf maar niet weer laat ondersneeuwen.

Ja, mach nur einen Plan!
Sei nur ein großes Licht!
Und mach dann noch’nen zweiten Plan
Gehn tun Sie beide nicht.

Wat in ieder geval wel op de planning staat: de Sam en de Paul gaan een weekend naar Wenen, begin februari. Heen met de trein, overdag. Zondagavond weer terug met het vliegtuig. Ik hoop op een fijn uitzicht vanuit de trein. Het is heel lang geleden dat ik met de trein door Europa crosste. Ik heb goede herinneringen aan de treinen in Italië. En de trein vanuit Bazel terug naar Nederland.
En ook op de planning: Sterre terughalen uit de ballenbak, in het weekend van de 24ste januari.

Mijn werkprobleem

Mijn naam is Paul en ik heb een probleem met plannen en ik heb een probleem met ‘nee’ zeggen.

dit is mijn negeergedrag ten voeten uit

Afgelopen week

Het was geen week met enorm spannende gebeurtenissen. Genoeg werk, en ik kom er maar langzaam mee op gang. Komt vast goed.

Afgelopen zondag ben ik met Sam naar de film geweest, de maandklassieker bij Cinerama. We zagen ‘Rebel Without A Cause’ uit 1955. Ik vond het eerlijk gezegd niet heel geweldig. Het is nogal een oude film over een lastige jongen. Sam en ik waren het erover eens dat je pubers op een high school moet laten spelen door acteurs die niet al te oud zijn. Het leek wel alsof middelbare mannen de scholieren speelde. Sam zei treffend: ‘Het is een hele witte film, uit de tijd dat witte mannen nog de norm waren’. Een vader in de film sprak z’n dochter aan met ‘glamour puss‘. Eh, pardon? Oh, de film is destijds in Nederland uitgebracht onder de titel: ‘Botsende jeugd’. Want toen sprak men nog geen Engelands.

De Sam. Ey, hij doet indrukwekkend hard z’n best op z’n wiskunde. Niks minder dan achten voor z’n tentamens. Ik hoorde een 9,5. Echt, petje af. Applaus. Oprechte bewondering. En arme jongen. We moeten z’n verjaardag nog vieren. Lastig, lastig, lastig, met tentamens. Laten we inplannen dat we koken voor de familie; dat vinden hij en ik leuk om te doen.

Ik hoop dat ik voldoende steun ben voor Fadwa. Het is niet niks wat ze te verstouwen heeft. Haar vader verzwakt. Maar het meeste energie kost het temmen van de emoties van de andere familie. Een jaloerse moeder die zusje Esma weghoudt bij haar vader als ze hem een knuffel geeft. Een broer die onbehouwen de boel effe komt regelen en zich niks aantrekt van anderen. Zo, zo, zo pijnlijk. Fadwa is doodop. Ik hoop dat ik haar rust kan geven en een luisterend oor.

Ik ben mezelf wel een beetje dankbaar. Even een uurtje je gedachten via je vingers naar het scherm laten stromen is best wel een cadeautje.

Het is maandagavond 21:30. Het is tijd om af te sluiten. En nog wat werk af te maken en de was op te hangen.