Joop Hoek

Rotterdam, 12 april – We hebben vandaag eindelijk weer loempia gegeten bij Minang Kabau aan de Kralingse Plas. Dat doen we onregelmatig, al zolang het Boeddhistisch Dagblad bestaat en daarmee zitten we vandaag in de jaargang 13.

Vandaag spraken we over de dood, want dat is een geliefd onderwerp bij boeddhisten en semi-boeddhisten. Joop is bezig met vastleggen wat hij wil als hij er niet meer is. Zo wil hij geen speeches bij zijn uitvaart. Hij wil wel ‘Mooi was die tijd’ van Corrie Konings.

Joop is een mooi mens. We kennen elkaar van de Tegen De Stroom In-sangha. We koesteren wel iets van nostalgie. 

Een journalist is ‘ie. Op zijn grafsteen wil hij zijn naam, en de tekst: “Journalist.” en: “Uitgeschreven”. En geen speeches. “Als je nog iets over me wil zeggen, zeg het dan als ik er nog ben”, zei hij. En daar ben ik het enorm mee eens. ‘t Is misschien morbide voor sommigen, maar ik denk er wel eens aan om nu al een herinneringstekst te schrijven voor de mensen om me heen. Niet om ze dood te wensen natuurlijk, maar als een manier om te zeggen: “Dit beteken jij voor mij.”

Aan zijn tijd als misdaadjournalist heeft hij een gezonde voorzichtigheid overgehouden. Hij heeft geleefd met de dreiging dat ‘ie een kogel kon krijgen voor ongewenste berichten. We hebben het gehad over veranderingen in de journalistiek. Dat het vandaag de dag zoveel gejaagder en cijfermatig is geworden. Alles voor de clicks. Maar we waren het erover eens dat journalistiek toen en nu nog de machthebbers kritisch moeten bejegenen. Ja, boeddhistische leraren zijn menselijk, maar juist zij moeten zich bewust zijn van macht en hun positie. De laatste jaren zijn steeds meer kopstukken uit het boeddhistische wereldje van hun sokkel gevallen. En terecht. Leraren moeten extra voorzichtig zijn in hun relaties met leerlingen. En “elke goeroe heeft een giro”. 

“Door het boeddhisme heb ik geleerd niet te oordelen”, zei hij. En ik geloof hem. Maar natuurlijk oordelen we. We oordelen als we kritische vragen stellen. We oordelen door de keuzes die we maken. Maar je kunt iemand zowel zien als een mens, als ook erkennen dat hij verschrikkelijke dingen heeft gedaan.

We delen een liefde voor Rotterdam. We houden van de veelkleurigheid. 170 nationaliteiten in Rotterdam. Arm, rijk. Het is ook een fraai uitzicht, de stad als silhouet met de Kralingse Plas ervoor.

Maar hier zitten we dan. Nog lang niet uitgeschreven.